Shell

در فضایی آرام و مینیمالیستی، «Shell» از انسانی می‌گوید که میان واقعیت و خیال، در جست‌وجوی معنای هویت خود است. پوسته‌ای که در عنوان فیلم آمده، استعاره‌ای از نقابی است که انسان برای محافظت از خود بر چهره می‌گذارد — اما در نهایت باید آن را کنار بزند تا دوباره نفس بکشد. فیلم در عین سادگی، تصویری شاعرانه از تنهایی، آسیب‌پذیری و تولد دوباره‌ی درون انسان ارائه می‌دهد.